90’lı yılların başındaki üst üste şampiyonluklar ezeli rakiplere karşı ezici üstünlükler nasılda keyifliydi. Hiç unutmam hem yurtta hem siyasalda özellikle Fenerbahçelilerle girdiğim iddialardan kazandığım “Tekel 2000 ve Marlbora” sigaralarıyla efsane olmuştum. Yenilen pehlivan güreşe doymaz hesabı, her defasında hırslarını kontrol edemiyorlar, 2 paketle başlayan iddialarını takip eden derbilerde arttıra arttıra 2 kartona kadar çıkarıyorlar ve her iddia benim için mutlu sonla bitiyordu.
Fenerbahçe’nin o yıllarındaki çalkantılı kongrelerinden birinde, divan kurulu üyelerinden birinin kürsüden; “Beşiktaş’ı yenecek bir takım kuracak Başkan istiyorum” demesini mıh gibi aklıma çakmıştım, hatırladıkça hala keyiflenirim.
O yıllarda rüzgar yelkenlerimizi öylesine doldurmuştu ki, basında, federasyonda, MHK’de hak ettiğimiz itibarı bulamasak dahi sahada ki başarı tüm eksiklikleri örtüyordu. Çünkü biz; sahada, masayı da yenen takımdık. Bugün bakıyorum da, futbol endüstrisinin çarkları acımasızca büyüyerek dönerken bizler nasıl da amatör , nasıl da saf, nasıl da temizmişiz.
O yıllarda büyük başarılarda takımın başında yer alan teknik direktörümüz Gordon Milne’nin, “Türk futboluna bakış vizyonundaki darlık ve önyargıları”, yurt içindeki başarıların, Avrupa Kupalarına yansımasını engellemiş ve fırtınalı bir geleceğin kapısı böylelikle aralanmıştı. 
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder